การขอบคุณผู้มีพระคุณคือการขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า
ในหะดีษอันทรงคุณค่าบทหนึ่ง ท่านอิมามซัยนุล อาบิดีน ได้กล่าวถึงสัจธรรมอันลึกซึ้งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างการขอบคุณต่อมนุษย์และการขอบคุณต่อพระผู้เป็นเจ้า ซึ่งเป็นสัจธรรมที่แสดงให้เห็นว่า การขอบคุณต่อผู้อื่นนั้น แท้จริงแล้วคือการขอบคุณต่อพระผู้เป็นเจ้า
การขอบคุณเป็นหนึ่งในคุณค่าพื้นฐานของวัฒนธรรมอิสลาม ซึ่งมีความสำคัญเป็นพิเศษไม่เพียงแต่ในความสัมพันธ์กับพระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ด้วย ท่านอิมามซัยนุล อาบิดีน บุตรชายของอิมามฮุเซนและหลานชายของท่านศาสดามูฮัมหมัด กล่าวไว้ในหะดีษว่า “ในวันพิพากษา พระผู้เป็นเจ้าจะตรัสกับบ่าวคนหนึ่งว่า เจ้าได้ขอบคุณคนนั้นคนนี้หรือไม่? บ่าวคนนั้นจะตอบว่า โอ้พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าขอบคุณพระองค์แต่เพียงผู้เดียว พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ในเมื่อเจ้าไม่ได้ขอบคุณเขา ที่จริงแล้ว เจ้าก็ไม่ได้ขอบคุณเราด้วย”
หะดีษนี้แสดงให้เห็นถึงความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งระหว่างการขอบคุณต่อผู้คนและการขอบคุณต่อพระเจ้า ที่จริงแล้วพรต่างๆ ที่มาถึงเรามักจะไหลผ่านผู้อื่น เช่น พ่อแม่ เพื่อน ครู อาจารย์ เพื่อนร่วมงาน และแม้แต่คนแปลกหน้าที่ช่วยเหลือเราในเส้นทางชีวิต หากเราไม่เห็นคุณค่าของพวกเขา เราก็เท่ากับละเลยผู้ที่นำพาพระคุณของพระผู้เป็นเจ้า และความเฉยเมยนี้ถือเป็นรูปแบบหนึ่งของความอกตัญญูต่อพระเจ้า
การแสดงความกตัญญูต่อผู้อื่นไม่เพียงแต่แสดงถึงความสุภาพและคุณธรรมเท่านั้น แต่ยังช่วยเสริมสร้างความสัมพันธ์ทางสังคม เพิ่มพูนความรัก และเผยแพร่จิตวิญญาณแห่งความร่วมมือในสังคมอีกด้วย ในทางกลับกัน การขอบคุณต่อพระผู้เป็นเจ้าก็ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันเหล่านี้เช่นกัน เพราะพระเจ้าทรงประทานพรแก่เราผ่านทางผู้รับใช้ของพระองค์
